Hallo, mijn naam is Kiana.
Met plezier wil ik mijn verhaal delen met jullie voor de blog 'Onverbloemd'. Waarom ik dit wil doen is omdat het voor mij deugd doet ouderschap bespreekbaar te maken.
Even kort schetsen,
Voor ik zwanger was had ik een positieve mindset. Ik trok me weinig aan van wat mensen van me dachten. Ik was nogal een 'go with the flow' persoon. Een onbezorgde ik.
Na een succesvol ifv-traject werd ik zwanger (1 pick up, 1 terugplaatsting). In juni 2023 werd ik dan na een super goede zwangerschap en een prachtige bevalling mama van een prachtige dochter.
Wauw, wat was/ben ik overdonderd door het moederschap. Geen enkele prenatale les heeft me hierop voorbereid. Emoties die alle kanten opgaan.
Daarbij, alle verantwoordelijkheid die op me afkwam. Twee weken na de bevalling waren er kraamtranen. Niet zo abnormaal als je weet welke impact zo een klein wezentje heeft.
Ik legde de lat dan ook heel hoog voor mezelf. Ik moest en zou de beste moeder worden voor ons dochter. Borstvoeding moest succesvol worden want ik wou alleen het beste. Ik gaf ook niets uit handen van zorg voor onze dochter. Ik had alles onder controle. Dit was volgens mij ook mijn taak want ik ben thuis en ik had maar dit te doen, toch? En mijn partner, die gaat gaan werken en verdient ook rust (was mijn idee). En zo sluitte ik onbewust ook mijn partner een beetje buiten tijdens de zorg voor ons dochter. Dit was een nieuwe ik. Nooit was ik zo een bezorgde controlefreak.
Nu 6,5 maand na de bevalling begint het toch wel zijn tol te eisen. Ik heb namelijk al een paar keer een paniek aanval gehad. Bang dat er mij iets zou overkomen en mijn partner niet zou weten wat hij moet doen. Bang dat ons dochter iets zou overkomen. Bang zijn...
Sinds de bevalling ben ik dan ook niet niet gescheiden geweest van mijn dochter. Ik heb ze nog maar enkele keren alleen bij haar papa gelaten en 1 keer een uurtje bij de schoonmama. Het lukt me niet om haar uit handen te geven. Nu komt het steeds dichterbij dat ik terug aan het werk moet.
Ik had een plan in mijn hoofd. Ik doe ze eerst eens naar mijn schoonmama voor een paar uurtjes. Nadien eens een halve dag. Voornamelijk voor mij, mij om te wennen. Maar... Het is er nog steeds niet van gekomen. Nu word ik angstig van het idee dat de drempel nu nog hoger zal liggen door mijn uitstelgedrag. Laat staan de crèche die er bij zal komen.
Ze is nog geen enkele keer verkouden geweest, geen koorts gehad. Ook dit maakt me angstig wetende dat de crèche een bron van ziektekiemen is.
Moederschap voor mij is mijn eigen grens bewaken en ze ook wel eens overschrijden. Het iedereen gemakkelijk maken, behalve mezelf. Faalangst, onzekerheid. Het hoort er allemaal bij denk ik.
Maar natuurlijk ben ik ook super dankbaar voor het moederschap. De vele lachjes en kreetjes die ik krijg. De voldoening van mijn harde werk zie ik hier dagelijks groeien en bloeien. Dat is het allemaal waard. Moederschap is lastig, vermoeiend maar zeker ook liefdevol en mooi.
Binnenkort ga ik op advies van mijn huisarts toch eens praten met een psychologe. Om zo beter te leren omgaan met mijn angsten. Om een balans te vinden tussen mama zijn en mezelf zijn. Want tot nu toe ben ik mezelf een beetje verloren in het 100% mama zijn.
Zoals alles bij een baby zal dit ook wel een fase zijn en zal ik wel terug een evenwicht vinden eens ik terig aan het werk ben. Dochter lief doet het alvast super en papa doet ook meer dan zijn best. Maar de onbezorgde ik gaat niet meer bestaan.
Veel liefs Kiana